Anesthesiology91

بازی روزگار را نمی فهمم؛ من تو را دوست می‌دارم... تو دیگری را... دیگری مرا... و همه ما تنهاییم!

داستان غم‌انگیز زندگی این نیست که انسان‌ها فنا می‌شوند، این است که آنان از دوست داشتن بازمی‌مانند.

همیشه هر چیزی را که دوست داریم به دست نمی‌آوریم؛ پس بیاییم آن‌چه را که به دست می‌آوریم، دوست بداریم.

انسان عاشق زیبایی نمی‌شود؛ بلكه آن‌چه عاشقش می‌شود در نظرش زیباست!

انسان‌های بزرگ دو دل دارند؛ دلی که درد می‌کشد و پنهان است و دلی که می‌خندد و آشکار است.

همه دوست دارند که به بهشت بروند؛ ولی کسی دوست ندارد که بمیرد...!

عشق مانند نواختن پیانو است؛ ابتدا باید نواختن را بر اساس قواعد یاد بگیری، سپس قواعد را فراموش کنی و با قلبت بنوازی.

 

دنیا آن‌قدر وسیع هست که برای همه مخلوقات جایی باشد؛ پس به جای آن‌که جای کسی را بگیریم، تلاش کنیم جای واقعی خود را بیابیم.

‏‏اگر انسان‌ها بدانند فرصت باهم بودنشان چقدر محدود است، محبتشان نسبت به یکدیگر نامحدود می‌شود.

عشق در لحظه پدید می‌آید و دوست داشتن در امتداد زمان؛ و این اساسی‌ترین تفاوت میان عشق و دوست داشتن است.

راه دوست داشتن هر چیز، درک این واقعیت است که امکان دارد از دست برود.

انسان چیست ؟ شنبه به دنیا می‌آید؛ یك‌شنبه راه می‌رود؛ دوشنبه عاشق می‌شود؛ سه‌شنبه شكست می‌خورد؛ چهارشنبه ازدواج می‌كند؛ پنج‌شنبه به بستر بیماری می‌افتد؛ و بالاخره جمعه می‌میرد!

فرصت‌های زندگی را دریابیم و بدانیم که فرصت با هم بودن چه‌قدر محدود است.

کمتر کسیه که بدونه در ایران باستان ، نه مثل رومی ها از سه قرن بعد از میلاد، که از بیست قرن قبل از میلاد، روزی موسوم به روز عشق بوده!                                                                  

جالبه که بدونید این روز در تقویم جدید ایرانی دقیقا مصادفه با 29 بهمن، یعنی فقط 4 روز بعد از والنتاین فرنگی! این روز "سپندارمذگان" یا "اسفندارمذگان" نام داشته. فلسفه ی بزرگداشت این روز به عنوان "روز عشق" به این صورت بوده که در ایران باستان هرماه را سی روز حساب می کردند و علاوه بر اینکه ماه ها اسم داشتند، هر کدوم از روزهای ماه هم یک نام داشتند. مثلا روز اول، "روز اهورامزدا"، روز دوم ، "روز بهمن" (سلامت، اندیشه) که اولین صفت خداونده. روز سوم، "اردیبهشت" یعنی راستی و پاکی که باز از صفات خداوند است. روز چهارم "شهریور" یعنی شاهی و فرمانروایی آرمانی، که خاص خداوند است و روز پنجم، "سپندارمذ" بوده.

سپندارمذ لقب ملی زمین است. یعنی گستراننده، مقدس، فروتن. زمین نماد عشقه؛ چون با فروتنی، تواضع و گذشت به همه عشق می ورزه. زشت و زیبا رو به یک چشم نگاه می کنه و همه را چون مادری در دامان پر مهر خودش امان می ده. به همین دلیل در ایران باستان، اسپندارمذگان را به عنوان نماد عشق می پنداشتند. در هر ماه، یک بار، نام روز و ماه یکی می شده. که در همان روز که نامش با نام ماه مقارن می شد، جشنی ترتیب می دادند متناسب با نام آن روز و ماه. مثلا شانزدهمین روز هر ماه مهر نام داشت که در ماه مهر، "مهرگان" لقب می گرفت. همین طور روز پنجم هر ماه سپندارمذ یا اسفندارمذ نام داشت، جشنی با همین عنوان می گرفتند.

سپندارمذگان جشن زمین و گرامیداشت عشق است که هردو در کنار هم معنا پیدا می کردند....

 

عشق میوه ی تمام فصل هاست و دست همگان به شاخسارش میرسد♥*

خوب است...

خوب است که دل ها بی صدا میشکنند

وگرنه شبی آرام نداشتیم.

/**/

"زمستان "،زمستان است

نگاه سردتو بر من زمستان است

صدای سرد تو بر من زمستان است

بهار چشم تو بر من زمستان است

به گرمی دل نمیبندم

دلم لبریز از سردیست

در آغوشت پناهم نیست

چرا دنیا چرا دنیا

دلم از درد میسوزد

کسی با من موافق نیست

به درد خود گرفتارم

لبانم خشک از سردیست

صدایم مرده

دل خشکیده

دنیایم زمستان است

/**/

 

***فراموشی***

باید فراموشت کنم /چندیست تمرین میکنم

من می تواتم!می شود!/ آرام تلقین می کنم

حالم،نه،اصلا خوب نیست /تا بعد،بهتر می شود

فکری برای این دل آرام غمگین میکنم /من می پذیرم رفته ای

و بر نمی گردی همین/ خود را برای درک این،صد بار تحسین میکنم

کم کم  ز یادم می روی/ این روزگار و رسم اوست

این جمله را با تلخی اش،صد بار تمرین می کنم.

دلیلی برای خوب بودن...

اگر بعضی افراد بی منطق و خودمحورند     

          تو همواره آنها را ببخش 

   اگر نسبت به دیگران مهربانی ولی آنها تو را متهم به خودخواهی می کنند

          تو همواره آنها را ببخش 

   اگر فردی هستی موفق ولی در نهایت تعدادی دوست دروغین و تعدادی دشمن حقیقی به دست آورده ای  

          تو همواره بکوش تا موفق شوی

   اگر صادق و یکرنگ هستی و ممکن است دیگران فریبت دهند 

          تو همواره صادق و یکرنگ باش   

   هر آنچه که طی سالیان ساخته ای ممکن است فردی در یک لحظه ویران کند    

          تو همواره در حال ساختن باش

    اگر به شادابی دست یابی ممکن است دیگران به تو حسادت ورزند   

          تو همواره شاد باش

   خوبی های امروز تو ممکن است فردا فراموش شوند    

           تو همواره خوب باش

    بهترین چیزی را که در توان داری به دنیا هدیه کن حتی اگر کوچک باشد  

            تو همواره بهترینها را هدیه کن

    .... و در آخر در میابی  هر آنچه هست میان تو و خدای توست

کوتاه اما...

اگه چشمات پرسيد بگو نديدمش... اگه گوش هات پرسيد بگو نشنيدمش... اگه دستت لرزيد بگو مال سرماست... اما اگه دلت لرزيد به خودت دروغ نگو دوستش داري

نابينا به ماه گفت: دوستت دارم. ماه گفت: تو که منو نمي‌بيني، چطور ميگي دوستم داري؟ نابينا گفت: اگه مي‌ديدمت عاشق زيباييت مي‌شدم، حالا که نمي‌بينمت، عاشق خودت هستم

اگر آبي تر از آبم اگر همزاد مهتابم بدون تو چه بي رنگم بدون تو چه بي تابم...

خداحافظ همین حالا که من تنهام
خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام
خدا حافظ کمی غمگین به یاد اون همه تردید
به یاد آسمونی که منو از چشم تو می دید
اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت ساده است
نه اینکه میشه باور کرد دوباره آخر جاده است
خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاهام
بدونی بی تو و با تو همینه رسم این دنیا
خداحافظ خداحافظ…همین حالا…